Els in Nieuw-Zeeland

Jammer

Heel jammer maar geen heli-hike vandaag...toen we opstonden was het nog redelijk weer maar intussen zie je amper nog bergen. Na invullen van medische vragenlijst en allerlei andere papieren ivm risico's werd na een half uur vertraging beslist dat het te riskant werd voor de helikopters om te landen. So maybe in my next life ?...we hebben nu ingeschreven voor een wandeling "as close as possible to the glacier". Vermoedelijk in de regen.


Kaikoura & Christchurch

Voor het eerst wat regen gehad vandaag. Walvissen en dolfijnen gaan spotten. Ongelooflijk dat die hier gewoon in het wild leven. Ook al zeehonden gezien deze week. De zee was door het slechte weer ongelooflijk ruw. Het leek alsof ik 3 uur in een attractie van een pretpark zat. Was dan ook kotsmisselijk, zoals de meesten in de boot.  We hebben één walvis en massaal veel dolfijnen gezien. Wel niet evident om ze te fotograferen. Ze zijn zo snel en bovendien schommelde de boot gigantisch. De foto's zal ik later moeten opladen want ze staan allemaal op mijn camera en dat is altijd wat omslachtiger. Vanavond redelijk laat aangekomen in Christchurch en we verblijven nog eens in een echt backpacker hotel. Vooraf weet je gewoon niet bij wie je op de kamer terecht komt, ze boeken je gewoon in zoals het uitkomt, helemaal anders reizen dan ik gewoon ben maar heeft wel iets. Ik slaap nu met drie Duitse meisjes van onze groep. Morgen rijden we door naar de Franz Jozef Gletsjer. Ik moet morgen beslissen of ik die ook ga bewandelen. Schijnt weer een zware tocht te zijn, je wordt met een helikopter op de gletsjer gedropt. Ik zal er nog even over nadenken.

Christchurch zelf bezoeken we op de terugweg. De stad werd vorig jaar door een zware aardbeving getroffen, dus ze zijn hier in deze regio alles nog aan het heropbouwen.

Slaapwel!


Abel Tasman National Park

Nu een hele week al in Nieuw Zeeland.... Eindelijk af van die jetlag. Hoewel we er al enkele zware dagen hebben opzitten. De dag na Tongariro Crossing had iedereen echt wel "jelly legs"... Als je iedereen zag lopen was ik zeker niet de oudste :-). Gelukkig moesten we die dag niet veel meer doen dan 5u rijden naar Wellington. Wellington is een leuke, dynamische stad, de steden hier doen mij een beetje aan Barcelona denken, strand + veel moderne gebouwen. De rijke Europese geschiedenis delen ze echter niet. Je moet echt zoeken naar een gebouw dat meer dan 100 jaar oud is.

In Wellington ook het nachtleven opgesnoven... maar daar kon ik de jongeren helaas niet bijhouden. Na een paar uur fun in een karaoke bar zijn de "oudjes" van de groep om 12u gaan slapen. Echter, we hebben nog niet al te zwaar het onderspit moeten delven want om 1u is uiteindelijk iedereen komen slapen en dat vanwege de "jelly legs" maar ook het vooruitzicht dat we de volgende dag om half 6 moesten opstaan omdat we een ferryboot moesten nemen naar het Zuidereiland. 

Gisteren 3,5 u ferryboot naar Zuidereiland, wat een prachtige ui!tzichten! 

Gisteravond en vannacht blijven we voor een keer op dezelfde plaats slapen. Handig om eens alle rommel te kunnen laten liggen (ja kinderen, onze kamer ziet er helemaal uit als een slaaplokaal op KSA kamp) dat krijg je met al die trekkingrugzakken.

Vandaag wandeling van 4u door Abel Tasman National Park. Weerom alleen maar prachtige natuur, goudgele stranden, blauwe zee en dan groen, groen, groen. Als je foto's ziet denk je dat wij in Europa ook wel zo'n uitzichtjes hebben en dat is ook wel zo maar bij ons is alles klein en heb je misschien één mooi strandje. Hier is die natuurpracht gewoon mega en eigenlijk toch niet echt te vergelijken met iets wat ik al zag in Europa. De wouden en bergen komen hier tot tegen het strand. Dus in je gezichtsveld zie je tegelijk groen, blauw en goudgeel. Dit was dus de plaats waar Abel Tasman voor het eerst voet aan wal wou zetten toen hij Nieuw Zeeland ontdekte maar uiteindelijk afdroop toen hij verjaagd werd door de Maori. Pas 200 jaar later kwam Cook opnieuw langs.

Nu aan het chillen op de camping met een appelcider en hopend dat ik dadelijk enkele foto's kan opladen.

Yes we can!

Een nieuw vinkje op mijn bucketlist !! Tongariro Alpine Crossing !!!  twee dagen nagedacht of ik het wel zou meedoen...uiteindelijk met veel schrik beslist om het toch maar te doen. Vooraf werden we toch wel wat bang gemaakt hoe zwaar het was...En het was zwaar!!  Wandeling van 20 km, eerst 800 m omhoog, dan 1000 omlaag... 7u gestapt...  Op de Devil's staircase dacht ik echt dat ik het niet zou halen en heb ik echt aan terugkeren gedacht. Na deze hel, kwam een tweede beklimming, een derde en dat ging zo maar door 3u lang. Maar wat een pracht! Ik denk niet dat ik al ooit zo'n overweldigende wandeling heb gedaan. Ik heb vele stukken alleen gewandeld want de groep viel steeds in verschillende subgroepjes afhankelijk van wie rap, traag of moe was. De stilte daar is ongelooflijk, je hoort alleen vogels en je eigen voetstappen op het grint en zover je kan kijken alleen maar natuur, natuur en natuur. Ik probeer foto's te downloaden maar is niet zo evident met het internet hier. De fans van de Lord of the Rings zullen het wel herkennen, en neen, ik heb mijn ring niet in de krater laten vallen :-) (maar voor alle duidelijkheid, het is niet Mount Doom die we hebben beklommen maar de berg ernaast).

Gisteren verbleven in de middle of nowhere (ja zelfs in de middel of nowhere is er nog een middle of nowhere), zonder iets van telefoonontvangst. Geslapen op een schapenboerderij!! hoeveel schapen ze op zo'n boerderij hebben kan je je niet inbeelden. 

Morgen rijden we naar Wellington (5u rijden van waar we hier zijn, in Tongario National Park).

Mijn groepsgenoten plannen een uitgangsavond :-). Dus nu ik vandaag al heb getoond dat 40'ers de tongariro crossing kunnen doen, kunnen we misschien ook eens tonen dat we nog kunnen uitgaan :-). Ik merk wel dat die jonge gasten wat rapper recupereren, hoewel sommigen ook echt doodop waren. Ik was zelfs niet de laatste tijdens de tocht :-)

Forever young

Eerste indrukken van Nieuw Zeeland: groen, groen, groen en heeft een soort gevoel van oneindige natuur, ongerept en met een enorme rust... Eén van mijn reisgenoten sprak van Natural Fantasy... het heeft er wel iets van. Het landschap is soms zo gevarieerd en speciaal dat je je afvraagt of het is aangelegd. Ik hoop dadelijk nog wat foto's op te laden maar ik weet niet zeker of het internet krachtig genoeg zal zijn. Gisteren op zee gekayakt bij Cathedral Cove (voor de mensen die zin hebben om dat te "googelen"). Ons verblijf was een soort hostel op een camping. Dat houdt in: allemaal groepskamers, zelf je afwas doen en helpen met koken. Ja, het is een totaal andere manier van reizen dan ik gewoon ben, gezien ik geen ervaren backpacker ben....maar nooit te laat dus...Ik ben wel bij de oudsten van de groep maar onderga dus wel een verjongingskuur :-). Voel mij terug 18 en op schoolreis.

Gisteren ook op hot water beach geweest. Komt hierop neer: je graaft een put in het zand op het strand, er loopt water in en je voelt met je tenen of het water niet te heet is, als je je voeten niet verbrand kan je erin gaan zitten en heb je dus een warmwaterbad. Ongelooflijk, komt dus door de vulkanische ondergrond. 

Vandaag in het teken van Hobbiton, echt heel mooi, we bezochten dus niet de filmstudio's (die zijn in Wellington) maar echt de set die ze hebben ingericht op een schapenboerderij. De Lord of the Rings dus zeker te herbekijken, nu zal ik dus wellicht sommige huisjes herkennen :-) Grappig was dat er volgens de gids soms bezoekers zijn die vragen of ze ook Hobbits gaan zien... ongelooflijk maar waar :-).

Vanavond een avond beleefd met de Maori, dat zijn de eerste bewoners van Nieuw Zeeland. Het is een volk van Polynesiërs dat rond 800 in NIeuw Zeeland kwam wonen, tot dan was het dus onbewoond. Ze hebben voor ons gekookt, hun eten maken ze klaar in een put in de grond. Het is allemaal wel een beetje commercieel nagemaakt maar desalniettemin was het echt wel fun! We hebben veel moeten roepen (Maori kreten), zingen en dansen. 

We gaan nu stillekes aan slapen want iedereen is doodop en een aantal, waaronder ik, hebben nog steeds last van jetlag, overdag heel moe en 's morgens klaarwakker. Gezien ik geen ochtendmens ben en wij rond half 7 moeten opstaan is dat wel handig :-)

Auckland

Even laat weten dat ik goed aangekomen ben. Momenteel in een echt backpack hotel. Een speciale ervaring als je dat nog nooit hebt gedaan...ben wel wat ouder dan de rest ? meer info als ik iets meer internetfaciliteiten heb. Ik ontmoet straks mijn reisgezelschap en het zonnetje schijnt!

Is this really me? :-)

Voila, het is zover. Bagage ingecheckt, gepasseerd voorbij controle en nu aan het relaxen met een koffietje... Als mama op reis vertrekken houdt toch wel één en ander in, waarschijnlijk ligt dat meer aan de mama dan aan het gezin maar toch, een uur geleden nog netjes de laatste hemden gestreken en alles opgeruimd. IJdele hoop wellicht dat ik alles in dezelfde staat zal terugvinden :-)  Maar gisteren zei een vriendin mij nog, jij bent weg, dus zijn zij nu de baas! Dus Jan en kids, laat jullie maar helemaal gaan :-) . 

Nog even profiteren van de laatste uren internet om een berichtje te posten. Een raar idee dat ik de volgende keer dat jullie mij lezen aan de andere kant van de wereld zit. Sebiet ga ik de beentjes nog wat strekken want moet de komende 26u al de hele tijd zitten. 

De voorbije dagen kreeg ik veel berichtjes, mailtjes, SMS'jes, dank dat jullie allemaal aan mij denken!

Ik zie heel erg uit naar alle nieuwe ervaringen, een nieuw continent, de andere kant van wereld, prachtige natuur, alleen reizen, ... maar toch overvalt mij af en toe een vorm van ongeloof, is this really me? Ga ik dit echt doen? Maar deze vraag is niet meer relevant...want het is al bezig, it is really me!



Nu is het echt!

Vandaag ging ik bij Connections mijn reisdocumenten halen. Nu voelt het helemaal echt. Hier op de foto met mijn reisagente Ellen Cras. Wat fijn om iemand te treffen die zich zo goed inleeft in wat iemand zoekt in een reis en even enthousiast is alsof ze met jou mee op reis vertrekt. Moest iemand mij willen nadoen, ga dan zeker eens langs bij Ellen bij Connections. 

Wat het "avontuurlijke" deel van de reis betreft... dat weet ik toch nog niet zo goed   . Het lijkt mij nu ondenkbaar dat ik mij aan een skydive of bungeesprong ga wagen maar volgens Ellen zal het land mij daar toch toe brengen. De kinderen zien het in ieder geval ook nog niet gebeuren "oh my god, ga jij dat doen?" was de reactie   ... we zullen wel zien... de reis op zich is voor mij al een avontuur... adrenaline in ieder geval verzekerd! 

Keep you posted.